luar no candil

ePíLoGo

2007-03-27T16:22:00.000+01:00

(Son as doce da mañán. Soa "Heroína" nos fubolíns e billares dun dos bares máis escuros de Bueu, mentres seis nenos perdidos se afogan en nubes de pipas e tabaco. Alguen baixa polas escaleiras e na cara de H aparece un súpeto sorriso e un movemento oscilatorio emerxente do seu brazo esquerdo. Danse unha media aperta. Todo é perfecto ese A é feliz. Poden parase os planetas que todo está ben aquí. Todo son risas e música "más chutes no...!" e lembraza daquel personaxe de Xamon-Safarvos que atopamos unha noite en Bueu. A replica:"os unicos personxes que mirei ultimamente en Bueu sodes vós". E de súpeto as palabras foron espellos e algún rompeuse contra o chan branco e negro do Dispao. Son as doce mañan e seis nenos perdidos dun dos bares máis escuros de Bueu son felices mentres nadan entre nubes de pipas e tabaco "tan sólo oír tu nombre sabe a ruina...".)

2006-03-02T15:01:00.000Z

Como diría Luis Eduardo Aute:

... ... ... y nada más

y nada más

apenas nada más... ...

2006-02-24T12:18:00.000Z

Treat me like you did the night before...

CONCLUSION

2005-09-16T21:38:00.000+01:00

Vivo nas putas nubes, en precario equilibrio

o golpe da caída será mortal!

Fin do Libro I

Perdón pola tristeza

2005-09-14T12:20:00.000+01:00

Lémbrome cando era un rapaz de flequillo e mofletes anchos, un rapaz de ollos grandes e orellas de soplillo. Lémbrome do sorriso que botei nada máis facer a primeira comuñón e aquel tempo no que olñlaba ao mar e cría en Deus (menos mal, duroume pouco). Lémbrome escoitando a Víctor Jara e a Silvio e o fácil que era crer no socialismo (agora sigo crendo pero con máis crebadeiros de cabeza). Lémbrome cando me ensinabas a soñar, cando cantamos xuntos o Hino naquel concerto de Suso. El morrería uns meses despois e convertérase nun mito para nós. Lembro cando me poñías aquela canción de Suburbano ("dime qué hacemos, pirata, en medio de este descalabro. Quédate tú si prefieres que yo me abro de aquí").

E agora aprendín a odiarte a golpe de navalla e berro. Agora queres levarme do único lugar no que cecais fun feliz. Agora, que ti cres conseguir fuxir do teu descalabro, comeza o meu. Agora sei que nunca conseguin quererte coma pai, que o teu bafo a cervexa e tabaco puido máis que as cancións e os libros.

Decidino: non me irei contigo, tampouco me quedarei na casiña a carón do mar. Tampouco Vila Feitiña consegue calmarme, estou ata os güevos desta puta cidade. Precisaba pasarme uns meses crioxenizado e atoparme cunha nova vida de súpeto.

Decidino: teño un mal presentimento e os meus malos presentimentos sempre se cumpliron ata agora. Este ano será o ano da miña fuxida. Cara algún lugar... lonxe...

Total, como diría Patxi Andión, a quién le importará.. na nai ná na nai ná

...

2005-09-14T10:26:00.000+01:00

"Y el pájaro a la luz de la Luna se posó en una estrella..."

Pero non sabía que a aguia imperial xa pousara as súas gadoupas na Lúa

Poema Lingüístico-Económico Buenense New Wave

2005-09-13T11:10:00.000+01:00

Os teus demirares
son uns debeberes

cando pouso os meus debicares
nas túas decolleres

(Á súa esquerda o autor de tal ida e pinza:
o inconfundible avó de Miro Pereira!!!!!)

"Oh, sí" de Charles Bukowski

2005-09-08T18:25:00.000+01:00

Hai cousas peores ca

estar só

pero a miúdo fan falla décadas

darse conta diso

e máis a miúdo

cando isto ocorre

é demasiado tarde

e non hai nada peor

un demasiado tarde

Tal vez mañá...

2005-09-08T11:35:00.000+01:00

...decida dunha vez se mergullarme no Mar ou botar a voar até a Lúa!

Post aberto a comentarios

2005-09-06T12:02:00.000+01:00

"¿Imaxinades un Estado no que tódolos membros consumisen haschísch?

¡Que cidadáns! ¡Que guerreiros! ¡Que lexisladores!"

(Tirado dos "Paraísos Artificiales" de Charles Baudelaire)

Cando as follas caen..

2005-09-05T14:42:00.000+01:00

"A nosa Terra ten tendencia ao alongamento dos outonos"

R. Otero Pedrayo

...E atrás quedarán as noites a carón dos mares. Coma dúas follas dunha mesma árbore, chegará o vento de Setembro e será o momento de fuxir desa poliña que os une. Ela voará lonxe, a outro país, a outra terra onde os trens sempre chegan con retraso. E el quedará ao pé da árbore, marrón e escuro polo Sol de Agosto (igual cá ela), e quererá fundirse co chan e atopar as bagullas de auga que alimentan ás raigames.

...E lonxe, sempre tan lonxe un doutro... sen atopar nunca de volta aquela poliña na que conseguiron por un tempo ser folliñas verdes resgardas da tolemia dos pirómanos, sen responder endexamáis aos cantos das rulas as noites de luar.

...Lembrarán os magos con botellas e fíos nos petos. Lembrarán aquel barquiño no peirao e as noites de venres de soidades compartidas. Lembrarán as carreiras nas noites de néboa pola praia e o desexo de batir récords e conseguir papel.

...Lembrarán longas conversas e a vergoña ante a chuvia, o futbolín das risas e a felicidade, as noites nas que mandaron ao exilio os vermes e a camisola do revés.

...Pero tamén lembrarán que voltarán a mirarse (coma a primeira vez, naquel debuxo a lapis embaixo da Lúa)

...E cecais tamén choren un pouquiño mentres agardan.

Para María e Diego, por facerme un pouco máis feliz este verán e pola súa felicidade compartida. Deséxovos o mellor. Sodes grandes!!!!!

Tamén para aquel@s que se van este ano e que agardo que volten cun sorriso que non lles quepa nos beizos.

Estou...

2005-09-05T14:30:00.000+01:00

SÓ

So os teitos
So as olladas
So os teus beizos

SÓ

So unha agulla fraca
So unha pegada a contrapé
So focos na Antártida

SÓ

So o eterno
So o cleido
So o mastoideo

SÓ

So ti
So min
So mentes...

(Son as 6 da mañán e preciso unha aperta!)

Coreografía (para 3 mulleres)

2005-08-30T17:13:00.000+01:00

Paxaro...

Lúa...

Estrela!

Música : o "no fallé" de Julieta Venegas no "Nada fue un error" de Coti

Fondo: o teu saúdo de diamantes e navallas aquela noite que as vampiresas invadiron o Chímpalle

Afeccións

2005-08-28T17:54:00.000+01:00

Gosto das noites. Gosto desa tolemia que nos invade por culpa da lúa.

Eu son dos que quedan porta afora nos bautizos e fala de que o mundo debería ser de todos (e de que vai sendo hora de que se borre aquel puto nome na fachada de Igrexa). Eu son o fillo dun deses cinco catequistas malditos que xa non pisan a Casa do Señor. Foron morrendo un a un (a un explotoulle a casa, outro foi vítima dunha sobredose...) e o medo recorre de cando en vez as veas destes ex-catequistas.

Gosto das flores e das luces. Gosto da ledicia que aparece cando fume e auga se xuntan.

Eu son dos que agardan nas esquinas a que veña o mercader de soños, o cal sempre se retrasa. Eu bebo a carón do mar para xuntarme en alma con todos aqueles que non están aquí e doume conta de que o mundo é un debuxo de colorinchos tan fermoso que me dan ganas de coller unha goma de borrar e facer desaparecer os malos bocetos que aínda pululan polo papel.

Gosto das olladas. Gosto das apertas infinitas e do efémero amor que gardan.

E agora sei que, sexa na porta do Concello de Cangas ou ben na porta do Cosmos, a felicidade é un dedo índice que xoga co pescozo da túa camiseta e te fai temblar. É un roce de bolboreta na meixela e unha loira de cara estrana que se ri contigo mentres comparte bicos con outro (sen tan só me lembrara de qué carallo nos riamos). Malditos sexan os teus tacóns de agulla. Retírome a respirar prantas venenosas cara alí onde teño o meu Palacio montado. Sei que algún día virás.

Gosto das risas e do ruído frenético. Gosto desa surrealidade que todos levamos dentro pero que poucos se atreven a amosar (e estes son os que aínda nos dan a esperanza)

Lembrarei sempre a historia dos cinco catequistas malditos e a catedral de sete botafumeiros que construimos no coche de Hugo (no mesmo lugar onde unha avispa se enfadara con Diego e lle picara no cóbado, dexenerando todo nunha das aventuras máis surrealistas posíbeis no Centro de Saúde. Eran os prologómenos do Trasno, esa é a explicación). E sempre quedará esa nova relixión que inventamos nunha noite, o que puido ser se os catequistas malditos non deixaran de pisa-la Igrexa e se converteran en renegados.

...E hoxe resaca, pero Coti axúdame a sobrelevala (maxistral a colaboración de Ismael Serrano: cuantos dias, cuantos meses,cuantos años?). Veño de visitar a Casa Comunal e logo cearei nalgún bar...

Luces no Ollos Vermellos

2005-08-21T19:11:00.000+01:00

Quixen ser o teu preferido esta noite.

Por ti nacéronme os colmillos e por ti emprendín o camiño da emigración.
(e a túa face, sempre indiferente, tan só conseguía entolecerme máis...)
Ata que comprendín que ambolos-dous eramos pezas dun mesmo todo, comprendín que ti es un broche de diamante no manto de abrigo dese Ser ao que lle queimo o osíxeno.
Comprendín que eramos a mesma persoa, e por iso inevitablemente estabamos condeados a amarnos.

Pero esta noite era especial. Esta noite precisaba ser o teu favorito Precisaba ver ese sorriso que nunca chegou pero que sei que chegará, ese que tan só vin en soños.

Por iso esta noite pedínlle aos vellos que taparan os oídos ao meu paso (eles adoraban unha Cruz e a un Dios morto, nós agarrabamos forte as botellas coma se fosen trofeos de guerra). Por iso esta noite recorrín as rúas de pedra e en media hora consumín doses que nunca consumira antes nunha noite. Por iso esta noite celebrei o teu aniversario pois sei que cumples anos tódolos días.

E por ti, tan só por TI, fun o neno cos ollos máis vermellos da noite.

Tan só por TI as miñas pupilas foron o maior incendio no corpo do Ser.

Tan só por TI fiquei cego de por vida.

Por TI, a quen xa é imposible que lle vexa ese sorriso que aparece tantas veces nos meus soños.

PETICIÓN URXENTE!!!!!

2005-08-19T16:51:00.000+01:00

Que alguen me grabe o cd de Coti, por favor!!!!!!!!!!

-as peticións inmorais fareinas persoalmente no seu momento-

Que tal?

2005-08-19T16:43:00.000+01:00

Boeno, esta vai ser un dese posts de saudo a contrarreloxo, mentres teño unha conversa polo messenger a medias e á que non fago moito caso (perdóoooooon). Vou deixar xa os cibers!

Son estes momentos de aproveitar as derradeiras pingas de bohemia buenense, antes de voltar a Vila Feitiña (máis alcólico e drigadicto ca nunca) e atoparme por alí coas vivencias que me agardan estano.

Foi este un verán realmente espiritual no que poiden vivir un pouco de todo, e xa teño gardado pra os lectores deste blog algunhas historias para cando teña tempo: Van Eyck pintando lúas, pescadores de goma e plástico, o sr. Crebacabezas buscando os seus beizos.

Unha aperta a tod@s!!!!

Ando deprimido...

2005-08-02T21:24:00.000+01:00

O domingo cando marchaba de Piri coa debida dose de Vodka nas veas puxeron unha versión dance do "Here I Go Again" de Whitesnake. ooooooooooooooooooh!

E hoxe sei que a pesares da miña recén descoberta dote coma psicoanalista, quédame puco tempo para voltarme tolo e ficar uns cantos anos só e pechado no meu cascarón.

Mecago nos libros de Políticas!

Mosquis!

2005-07-31T20:30:00.000+01:00

Por que as verbas axeitadas sempre chegan un día tarde? Despois de meses agardando polo encontro, apareciches por aquel cosmos de rostros entolecidos e achegácheste a min para bailar xuntos Fiesta Pagana, coma nos vellos tempos. E coma nos vellos tempos eu tiña os ollos vermellos e algunha agulla no peito. Ti igual de loira e maquillada cá sempre, con ese sorriso e con ese xeito único que tes de desfacer as distancias cando susurras no oído: Levo ben gardado o tacto do teu naris na miña meixela.
Puiden dicirche cousas coma: "que gañas tiña de verte, apeteceche charlar?", ou "buscame no Trasno que de seguro te invito a un calimotxo". Pero tan só te estiven dicindo que contaba con terte o ano que ven por Vila Feitiña e cómo carallo é que decidiches ir pra Vigo a estudar Tradución e Interpretación.
Falamos de Silvio e de batallas con cans. Os meus ollos vermellos dabanche medo e a miña boca espumeaba coma se estivese rabioso. Pero daba igual, iniciabas sempre ti cunha frase e ese sorriso de paxaros abrazados, e con eses ollos tan brancos gracias á súa escura coroa.
Lembróo ben: "o mellor xeito de fuxir da realidade segue sendo mentir". Estamos tolos. E a min gústame que me mintan. Por iso nese momento de silenzo veu Andrea e colleume para bailar. Menos mal. As túas amigas aproveitaron para rescatarte e non volvín verte.
E hoxe, xa ves, estou convencido de que debo atoparte para poder dicirche as cousas que se quedaron na parte de dentro dos beizos. Debo atoparte antes da hora maldita (a hora dos torpes, que diría Ismael Serrano), sen os ollos vermellos e sen agullas no peito.
É que sempre meto a pata coas mulleres...

Minha meninha...

2005-07-14T17:24:00.000+01:00

Lembras aqueles tempos? Todo era máis sinxelo, non sabiamos nada das incongruencias do materialismo histórico de Marx e non tiñamos que partirnos a cabeza tanto coma agora. Cantabamos as glorias do che Guevara e de Fidel, queriamos ser coma Lenin e aprendiamos a odiar a Stalin. Polas tardes ti levabas un paraugas e nos refuxiabamos os dous da chuvia naquela manifestación na que aínda eramos nenos. Debuxabamos a cara de Groucho no esquelete de don Arturo e ti fuxias cada vez que facían a pregunta fatídica. Eu quedaba ollando como corrías por aquela clase de 20 alumnos e xa comezaba a sentir entón ese picor detrás dos ollos que agora xa leva toda vida acompañándome.

Cando un carro levou os meus soños de marchar por un anaco deste país, ti apareciches nun recreo (deses nos que eu, lisiado, tiña que recluirme) cun agasallo que aínda gardo na miña mesiña de noite e co teu corpo espido facendo a danza do amor. Aínda hoxe Pablo, Patu e máis eu gardamos o segredo. Logo viu o noso maio do 68, tomamos o Concello mentres xogabamos ao Mikado e bebiamos mate do termo de Tania.

Pero todo despois comezou a torcese. Eu declarabache o meu amor mentres ti pedias unha aspirina para os teus males de cabeza ao pit-bull do instituto. Foron despois meses de silenzo e de mans do peito as longas mañans no Enxebre. Pero todo pasou. Ti perdías a inocencia no baño do Aturuxo mentres eu conversaba con Venus unha noite tirado na lonxa de Bueu, despois dunha das miñas moitas batallas perdidas. Entón perdinte a pista.

E hoxe chégame unha mensaxe túa, que non está dirxida a min, e dime que hai algo que xa morreu, que o tempo pasa e ás persoas de súpeto, sen saber por qué, déixaslles de gustar, que o soño sempre remata esvaíndose. Mírote pola rúa e non che digo nada desa mensaxe da que eu non era receptor, quédome coa túa imaxe feliz, co teu torso dobrado cara atrás e os brazos estendidos, berrando a túa mítica frase de: "irradias erotismo".

Rapaza, deboche unha das apertas máis fortes que podo dar.

POLARIS- H.P.Lovecraft (o meu relato preferido!)

2005-07-13T16:51:00.000+01:00

El resplandor de la estrella de Polar penetra por la ventana norte de mi cámara. Allí brilla durante todas las horas de espantosa negrura. Y en otoño, cuando los vientos del norte gimen y maldicen, y los árboles del pantano, con las hojas rojizas, susurran cosas en las primeras horas de la madrugada bajo la luna menguante y cornuda, me siento junto a la ventana y contemplo esa estrella. En lo alto tiembla reluciente Casiopea, hora tras horas, mientras la Osa Menor se eleva pesadamente por detrás de esos árboles empapados de vapor que el viento de la noche balancea. Antes de romper el día, Arcturus parpadea rojizo por encima del cementerio de la lona, y la Cabellera de Berenice resplandece espectral allá, en el oriente misterioso; pero la Estrella Polar sigue mirando con recelo, fija en el mismo punto de la negra bóveda, parpadeando espantosamente como un ojo insensato y vigilante que pugna por transmitir algún extraño mensaje, aunque no recuerda nada, salvo que un día tuvo algo que transmitir. Sin embargo, cuando el cielo se nubla, consigo conciliar el sueño. Nunca olvidaré la noche de la gran aurora, cuando jugaban sobre el pantano los horribles centelleos de la luz demoniaca. Después de los destellos llegaron las nubes, y luego el sueño.

Y bajo una luna menguante y cornuda, vi la ciudad por primera vez. Se asentaba, callada y soñolienta, sobre una meseta que alzaba en una depresión entre extraños picos. Sus murallas eran de horrible mármol, al igual que sus torres, columnas, cúpulas y pavimentos. En las calles había columnas de mármol en cuya parte superior se alzaban esculpidas imágenes de hombres graves y barbados. El aire era cálido y manso. Y en lo alto, apenas a diez grados del cenit, brillaba vigilante esa Estrella Polar. Mucho tiempo estuve contemplando esa ciudad sin que llegara el día. Cuando el rojo Aldebarán, que parpadea a baja altura sinponerse, lleva hecho ya un cuarto de camino por el horizonte, vi luz y movimiento en las casas y las calles. Formas extrañamente vestidas, a un tiempo nobles y familiares, deambulaban bajo la luna menguante y cornuda; los hombres hablaban sabiamente en una lengua que yo entendía, si bien era distinta de la conocía. Y cuando el rojo Aldebarán hubo recorrido más de la mitad de su trayecto, volvió el silencio y la oscuridad.

Al despertar ya no fui el de antes. Había quedado gravada en mi memoria la visión de la ciudad, y en mi alma había despertado un recuerdo brumoso, de cuya naturaleza no estaba entonces seguro. Después, en las noches de cielo nublado en que podía dormir, vi con frecuencia la ciudad; unas veces bajo los rayos cálidos y dorados de un sol que nunca se ponía y giraba alrededor del horizonte. Y en las noches claras, la Estrella Polar miraba de soslayo como no lo había hecho nunca.

Gradualmente, empecé a preguntarme cual sería mi sitio en aquella ciudad de la extraña meseta entre extraños picos. Contento al principio de contemplar el paisaje como una presencia incorpórea que todo lo observa, desee luego definir mi relación con ella, y hablar con los hombres graves que a diario discutían en las plazas. Me dije a mí mismo: "Esto no es un sueño; pues, ¿por qué medio puedo probar que es más real esa otra vida de las casas de piedra y ladrillo, al sur del siniestro pantano y del cementerio de la loma, donde cada noche la Estrella Polar atisba furtiva por mi ventana?".

Una noche, mientras escuchaba el discurso en la gran plaza de numerosas estatuas, experimenté un cambio, y noté que al fin tenía forma corporal. Poro no era un extraño en las calles de Olathoe, la ciudad de la meseta de Sarkia, situada entre los picos de Noton y Kadiphonek. Era amigo de Alos quien hablaba, y su discurso era grato a mi alma, ya que era el discurso del hombre sincero y del patriota. Esa noche tuve la noticia de la caída de Daikos y de avance de los inutos, demonios achaparrados, amarillos y horribles que cinco años antes habían surgido del desconocido occidente para asolar los confines del nuevo reino y sitiar muchas de nuestras ciudades. Una vez tomadas las plazas fortificadas al pie de las montañas, su camino quedaba ahora expedito hacia la meseta, a menos que cada ciudadano resistiera con la fuerza de diez hombres. Pues las rechonchas criaturas eran poderosas en las artes de la guerra, y no conocían aquellos escrúpulos de honor que impedían a nuestros hombres altos y de ojos grises, habitantes de Lomar, emprender una conquista despiadada.

Mi amigo Alos mandaba todas las fuerzas de la meseta, y en él se cifraba la última esperanza de nuestro país. Es este momento, hablaba de los peligros que había que afrontar, y exhortaba a los hombres de Olathoe, los más bravos de los lomarianos, a perturbar la tradición de sus antepasados, quienes al verse obligados a abandonar Zobna y desplazarse hacia el sur ante el avance de los hielos (incluso nuestros descendientes tendrán que dejar un día la tierra de Lomar), barrieron gallarda y victoriosamente a los gnophkehs, caníbales velludos y de largos brazos que se oponían a su paso. Alos me había rechazado como guerrero, ya que era débil y propenso a extraños desmayos cuando me sometía a la fatiga y al esfuerzo. Pero mis ojos eran los más agudos de la ciudad, a pesar de las largas horas que yo dedicaba cada día al estudio de los manuscritos Pnakóticos y del saber de los Padres Zbnarianos; de modo que mi amigo, no queriendo condenarme a la inacción, me concedió el penúltimo deber en importancia: me envió a la atalaya de Thapnen para hace allí de ojos de nuestro ejército. En caso de que los inutos intentasen conquistar la ciudadela por el estrecho paso que hay detrás del pico de Noth, u sorprender por allí a la guarnición, yo debía encender la señal de fuego que advertía a los soldados que la aguardaban, y salvar a la ciudad de su inmediata destrucción.

Subí solo a la torre, ya que los hombres fuertes eran todos necesarios abajo en los desfiladeros. Tenía el cerebro dolorosamente embotado por la excitación y el cansancio, ya que no había dormido desde hacía muchos días; pero mi resolución era firme, pues amaba mi tierra natal de Lomar, y la marmórea cuidad de Olathoe, situada entre los picos Noton y Kadiphonek.

Pero cuando estaba en la cámara más alta de la torre, percibí la luna roja, siniestra, menguante, cornuda, temblando entre los vapores que flotaban sobre el lejano valle de Banof. Y a través de su abertura del techo brilló la pálida Estrella Polar, parpadeando como si estuviera viva, y mirando furtiva como un demonio de tentación. Creo que su espíritu me susurró consejos malvados, sumiéndome en traidora somnolencia con una rítmica y condenable promesa que repetía una y otra vez:

"Duerme, vigía hasta que las esferas

Giren veintiséis mil años

Y yo regrese

Al lugar donde ahora ardo.

Después, otros astros surgirán

En el eje de los cielos;

Astros que sosieguen, astros que bendigan

Concediendo dulce olvido.

Sólo cuando mi órbita concluya

Turbará el pasado tu puerta".

En vano traté de vencer mi somnolencia, intentando relacionar estas extrañas palabras con algunos de los saberes celestes que yo había aprendido en los manuscritos Pnakóticos. Mi cabeza, pesada y vacilante, se dobló sobre mi pecho; cuando volví a mirar, fue en un sueño, y la estrella polar sonreía burlonamente a través de una ventana, por encima de los horribles y agitados árboles de un pantano soñado. Y aún continúo soñando.

En mi vergüenza y desesperación, grito a veces frenéticamente, suplicando a las criaturas soñadas de mi alrededor que me despierten, no vaya a ser que los inutos suban furtivamente por detrás del pico de Noton y tomen la ciudadela por sorpresa; pero estas criaturas son demonios: se ríen de mí y me dicen que no sueño. Se burlan mientras duermo; entretanto, puede que los enemigos achaparrados y amarillos se estén acercando a nosotros con sigilo. He faltado a mi deber y he traicionado a la marmórea ciudad de Olathoe. He sido desleal a Alos, mi amigo y capitán. Sin embargo, estas sombras de mis sueños se burlan de mí. Dicen que no existe ninguna tierra de Lomar, salvo en mis nocturnos desvaríos; que en esas regiones donde la Estrella Polar brilla en lo alto, y donde el rojo Aldebarán se arrastra lentamente por el horizonte, no ha habido otra cosa que hielo y nieve durante milenios, ni otros hombres que esas criaturas rechonchas y amarillas, marchitas por el frío, que se llaman "esquimales".

Y mientras escribo en mi culpable agonía, frenético por salvar la ciudad cuyo peligro aumenta a cada instante, y lucho en vano por liberarme de esta pesadilla en la que parece que estoy en una casa de piedra y de ladrillos, al sur de un siniestro pantano y un cementerio en lo alto de la loma, la Estrella Polar, perversa y monstruosa, mira desde la negra bóveda y parpadea horriblemente con un ojo insensato que pugna por transmitir algún mensaje; aunque no recuerda nada, salvo que un día tuvo un mensaje que transmitir.

Aroma a morA

2005-07-13T16:13:00.000+01:00

Agarda un pouco... é este fodido vento que me dá frío, non te impacentes...
Disme que xa é hora de marchar desta campá de pedra, que é o momento de saír e mergullarnos no mundo de novo.
Pero agarda, en serio... que vai moito frío e teño medo de que volte de novo a tusir coma a noite anterior, cando levaba catro días sen tomar o Telfast.
E que me agarda aí enfora? Se é o teu corpo de novo, prefiro quedarme aquí dentro, sentado e soñando, agardando polos días de fresco e curado.
Aínda que o teu perfume consiga colarse por debaixo dos meus pés non agardes que saia. Non repetirei o mesmo erro.
Levanto aquí o meu bosque, onde fallei e por un intre decidín voltar a caír. Volto a recoller moras, pero desta vez medran nunha rocha gris e son eu só quen as recolle.
Se outra vez atopo o teu corpo precisarei un momento, cecais moi longo, para mirarme nos teus ollos e recoñecerme.
E coa miña man recollo moras na parte interior dunha campá de pedra.

Dibujos Animados

2005-07-07T12:17:00.000+01:00

Con esta canción de Pedro Guerra quero que salte o espírito infantil de todos vós, e de seguro que teredes alguen a quen dedicarlla, igual ca min.

Yo podría ser Bugs Bunny por mis dientes
tú eres algo como Dumbo en femenino
personajes de dibujos como gentes
animados por la vara de algún brujo

Shostakovich nos dejó bandas sonoras
un tratado de los ritmos y las claves
me persigues por el canto de una viola
yo me escondo en el tam tam de los timbales

mi luz, mi corazón
mi pajarita, mi creyón
por verte fui dejando
siluetas en las puertas
mi luz, mi corazón
mi tinta china por amor
le pido al dibujante
que me lleve en un cometa

Hoy te he visto discutiendo con Bart Simpson
si es un hombre un animal el pato Lucas
realmente yo no sé cuando te he visto
si eras sólo una ilusión del que dibuja

me aplastó el crujir de una locomotora
me quedé como una línea en el espacio
me barriste sin querer con una escoba
me salvaste con un beso y un abrazo

mi luz mi corazón
mi pajarita mi creyón
por verte fui dejando
siluetas en las puertas
mi luz mi corazón
mi tinta china por amor
le pido al dibujante
que me lleve en un cometa...

Na miña viliña morracense

2005-07-03T18:42:00.000+01:00

Agantando a tentación (e ciumento no fondo porque sei que me perderei un deses saltos ao baleiro que tanto me gustan) inicio o camiño do exilio despois dunha improvisada reunión na Estakada 23 cunha botella de viño roubada dos brazos dunha árbore que deixou unha ardente bagulla nas miñas mans.

Ardentía, ese é o termo que fica nos meus miolos despois de todo. Ela apareceu cuns grilletes nas mans e eu, desarmado pois xa hai algun tempo que o sorriso me falla, non poiden liberala. E mergulleime nas lembranzas da noite anterior, no desexo de experimentar o longa que pode facerse unha noite xogando eu só cos playmobil no meu cuarto.

Os vasos caíron ao mar. A comida caeu nunha das rodas traseiras dun Citroën ZX, mais as lembranzas seguian dentro, camiñando en zig-zag polas miñas pernas. A invasión resultou un fracaso.

Ardentía por tantas cousas... tantos momentos asaltaron a miña mente esta noite morracense, aquelas noites nas que Bueu tremía ante as voces de Jitaniyo e Fray Escoba. Esas noites que me pediron repetir...

Pero xa non son o mesmo... Cambioume o acento e agora a miña boca bota un estrano fume gris (coidado que corredes o risco de intoxicarvos).

O Chino tusía e nós ríamos. López daba voltas e nós tamén ríamos.

Ti apareciches con grilletes e deronme gañas de poñerme a chorar.

(E mentres tanto, o peirao de Bueu derrumbabase e o can de Freire fería a un vello na perna esquerda)

Despedida

2005-07-01T15:12:00.000+01:00

Ao fin chegou o verao e as arelas dunha definitiva liberación de compromisos académicos e noites sen durmir, mentres a lúa se convirte nun branco vasiño de cafeína e os infinitos folios de apuntamentos reamtan sendo a mellor almofada que a miña cabeza pode atopar.

Xa quedou todo atrás. Dentro dunhas horas voltarei á miña pequena vila morracense, a atopar abrazos que agardo non caducaran, a descansar e vivir un pouquiño de realidade despois de todos estes meses de soños, marabillas e aventuras nocturnas que me regalou a nosa querida Vila Feitiña.

Despídome de vós cun golpe na fronte. Despois dun ano de amnesia, de esquecemento total da miña vida anterior, unha tremenda caída de cabeza amenaza devolverme á vida de sempre... E quedan aquí, grabadas nas pedras mil vivencias e mil historias que endexamais poderán fuxir:

a noite do eclecticismo na que a policía nos botara as botellas ao lixo e remataramos bautizandonos en xenebra

as noites de Platerías queixándome do lonxe que queda a costa vasca das escaleiras da Catedral, mentres unha parte de min fuxía temerosa cara Arxentina

os concertos do Momo nos que entre cubatas e canutos conseguia desenganchar da realidade e mergullarme no meu mundo de sorrisos

o piso de Héctor no que nos adoitabamos reunir os catro máis perdidos de primeiro de xornalismo, catro perdidos que xa somos catro irmáns

as botellas de licor café acumuladas na miña habitación...(a derradeira en irse foi aquela que baixamos na aula de prácticas)

noites de conversa que se eternizan e rematan cunha tarta de améndoa ao amencer

o día de furia que se convertiu en día de prisión, en día de saber o doce que é a liberdade cando estás rodeado de xente tan marabillosa

palabras que se alongan na escuridade diante do portal da súa casa, tanto que rematan morrendo e deixan paso aos beizos

a tropa de segundo (e bolseiro) que nos gastou a novatada e que se fixeron un bo sitio no meu corazonciño

a mítica frase coa que comezara todo: "eu a ti coñézote de algo" (e aínda seguimos sen estar seguros de qué nos coñeciamos!)

xente que aparece de súpeto, sen que ti o pediras, e que pinta cos dedos un cartel de Marea ás 5 da tarde na Quintana antes de marcharse, quizais para sempre

foise a luz chegou a sombra

o reino da oscuridão,

fecha os olhos guarda abraços

no fondo do teu coração

(tan só hai unha cousa no mundo que me deixara máis marcas cá ti: o bisturí que me operou de apendicite cando tiña nove anos)

Adeus, Vila Feitiña!!!!

Beizón na Noite

2005-06-29T14:47:00.000+01:00

Na escuridade de voces...
eu apalpo tebras e téndoche a miña man...

"Everything about you is how I wanna be

your freedom comes naturally..."

¿Que queres que che conte?

Pois podo contarche

como a miña mestra de filosofía sempre me mirou dun xeito diferente

podo contarche

o estalido que deu a porta aquel día que me marchei de clase

podo contarche

porqué ultimamente non sei se teño feridas no corazón ou no estómago

"Everything about you is so easy to love

they´re watching you from above..."

E o teu tacto é de navalla

as túas mans son ferro quente queimandome os braz

...pero as outras mans son xeo e madeira

e tamén ferían coma unha navalla...

Perdón polo retraso,

perdín os meus zapatos cando viña cara aquí

e tiven que que parar cada minuto

polo dano que me facían as pedras do camiño

"Everything about you resonates happines

now I won´t settle for less..."

E hoxe por fin é a noite

...cómo voou o tempo!

(crebou o contrarreloxo)

Aquí, bailando

os dous...

deixamos atrás

o pasado

e por fin despegamos...

ti con saia e eu sen zapatos

ti mirándome

eu sen remedio para a nosa risa

Na miña man tan só existe a túa man...

...e non me preguntes que é o que existe na miña boca

"Give me the peace and join in your mind..."

Unha canción de Nirvana...

2005-06-22T20:19:00.000+01:00

...para esas noites presentes e futuras nas que precisarei consumir sales de litio:

I'm so happy because today I've found my friends

They're in my head.

I'm so ugly, that's okay, 'cause so are you

We've broken our mirrors.

Sunday morning is everyday for all I care.

And I'm not scared.

Light my candles, in a daze 'cause I've found God.

yeah yeah

I'm so lonely but that's ok I shaved my head.

And I'm not sad.

And just maybe I'm too plain for all I've heard

But I'm not sure.

I'm so excited. I can't wait to meet you there.

But I don't care.

I'm so horny, but that's ok my will is good.

yeah yeah yeah

I like it, I'm not gonna crack

I miss you, I'm not gonna

I love you, I'm not gonna crack

I kill you, I'm not gonna crack

Comme toi, comme moi...

2005-06-21T20:39:00.000+01:00

Aganto nervoso o cítrico desexo de chorar que me provoca o fume da sala e decido absorver (apretando ben os beizos e debuxando enrugas nas meixelas) o picor dalgún gran que me saiu por embaixo da pálpebra.

Todo é néboa e unha multitude de xente semella sorrir á vez ao son da música. Eu calado, buscando, coma quen busca atopar unha formiguiña no máis fondo dun vaso de auga para collela polos seus peciños e intentar salvala da súa mortal humidade.

Tódolos nenos hoxe xogan a ser maiores, xogan a perderse, a debuxar enderezos e mentiras nalgunha servilleta de papel, mentres unha man que sorri e semella repartir bicos coas suas caricias, recibe a fatal nota e comeza a pensar nunha nova apocalipse. As luces son escuras e os enderezos trabucados. A sala acolle a maior Festa das Mentiras.

Excepto no fondo á esquerda, todo é unha grandiosa antoloxía de noites perdidas e fumes de malos espiritos. Alí, sentada a carón dunha mesa de sabe deus de que cor e rodeada dun oasis de efémera luz, estaba ela cun cigarro prendido nos beizos e un cinseiro ateigado de cavichas e restos de carmín.

Nena triste e sinxela, que fas aquí? Semellaba un miragre recén caído entre o eterno baile de vasos que pasaban de man en man (pero estas mans non sorrían). Todos nalgún momento quedaban ollando cara a ela. E ela tremía de medo.

Eu tamén ollei cara ela, e ela tamén tremeu entón.

Pechei os ollos e finxín non estar atendendo a ela nin ao doce movemento do cigarro na súa boca. O seu estrecemento fixera que unha serpe envelenada recorrera o meu estómago e dediqueime entón a rabuñar os poucos fíiños de luz que me chegaban, igual que alí facían todos.

E de súpeto, un calafrío. Miro de esguello cara a mesa do fondo á esquerda e atopo unha mociña cun cigarro na boca ollando cara a min. Boto a tremer... Na súa man baila unha barra de beizos que debuxa algo nunha servilletiña de papel.

E ela sigue ollando cara a aquí...

E eu pregúntome cal é a peza de xadrez cuxo movemento debo imitar

2005-06-16T23:23:00.000+01:00

Morceguiño, morceguiño... quen é a máis guapa da cidade?

(Non hai ningún espello, e o único que aparece esta noite no parque é un bichiño negro de coitelos afiados).

Morceguiño, morceguiño... quen é a máis guapa da cidade?

(E o morcego non di nada. Dedícase a voar, nervioso e saltarín, arredor dEla. Ten esa ollada de non saber que contestar)

Morceguiño, morceguiño... dime, que me morro, quen é a máis guapa da cidade?

(O bichiño póusase no seu ombreiro e bícaa docemente na meixela. Deixa como marca unha estrela)

Morceguiño, morceguiño... dime, que te vas, quen é a máis guapa da cidade?

(De súpeto mil coitelos negros voan na noite e fan do aire unha mistura de cores, froitas e diamantes. Racharon o tecido do ceo e as estrelas comezan a caír enriba dEla)

Morceguiño, morceguiño... por que me atrapaches esta noite nas túas ás?

2005-06-15T17:50:00.000+01:00

Por que me custa tanto sorrir, falar cando estou rodeado de xente? Eles rin e beben, eu calo e fumo (fumar é o acto de consumo preferido dos melancólicos) mentres tento buscar a salvación entre abismos de furacán e neve.

Gústanme as conversas de dous, cando a comunicación é pura e podes espirte sentimentalmente diante dalguen. É entón cando a miña lingua comeza a bailar.

Cando as conversas fluctúan entre berros forzados e artficiais, cando me sinto totalmente inútil de poder aportar algo ante a felicidade xeral é cando recollo as miñas cousas e me vou.

Eu son así, ou así me fai ser esta época de exames.

2005-06-14T17:14:00.000+01:00

Non les brav's gens n'aiment pas que

L'on suive une autre route qu'eux

Volar es para los pájaros

2005-06-14T11:43:00.000+01:00

Hilario Camacho, 1975

Hace tiempo era un niño buen cazador de nubes
y es que al cielo subía por sumas de escaleras
trepando por la hierba de luz del arco iris
o por los hilos de sol de mis cometas.

Ahora quiero volar, y sé que antes del silencio,
antes del bien y el mal, del cruel y del tirano
pasaba por el mundo sobre ángeles y cosas
un hombre libre con alas en las manos.

Ahora vuelvo a volar. Tengo unas alas blancas
con que abrazar el aire, romper el horizonte,
llegar hasta ciudades lejanas como sueños
y enseñarles a todos que es posible la vida.

Suben a mi ventana gritos alucinados,
chirridos de sirena arañándome entero
y voces de "estás loco, volar es para pájaros".
Pero extiendo mis alas, miro hacia el cielo y salto,
miro hacia el suelo y caigo.

Iuuhúúúúúúúúúúú!!!!!!

2005-06-14T11:39:00.000+01:00

13 de Xuño

2005-06-13T12:51:00.000+01:00

A ver se remata TODO isto dunha puta vez...

(ou alomenos que os bocadillos de zorza deixen de saber a pizza de xamón con queixo)

O desertor

2005-06-12T19:36:00.000+01:00

Monsieur le président

Je vous fais une lettre

Que vous lirez peut-être

Si vous avez le temps...

Eles dous estaban sentados e a noite era súa. Ela cantaba unha canción e contaba historias de Francia. De súpeto alguen os rodeu e a cara del tornouse unha nube de verán. Pedíronlles lume e eles dous fuxiron correndo, sen mirar cara atrás.

Separáronse, ela quedou nun paso de peóns e el, con medo, non marchou ata que mirou a súa figura arribando á outra beira. Xa podía estar tranquilo, mañan ela seguirá tan sorrinte coma sempre. Un sospiro de alivio bailou entre as campás de Catedral.

E agora el camiñaba só entre a xente que pisaba milenios mentres facían o tren. Ía confundindo os rostros, imaxinando historias de amor en mundos lonxanos, lembrando a aquela princesiña que a pesares das súa beleza e o seu poder nunca conseguiu supera-la timidez.

E de fondo estaba a canción. Unha canción que soubo convertirse en pedra para poder estar preto del.

Pero as pedras son frías e os seus pasos debuxaban no chan palabras terroríficas. Agora que por fin estaba só (que era como sempre quixo estar) xa podía entregarse á función que máis lle divertía: pechar os ollos, aspirar ben fondo o ar da noite e devolverllo ás estrelas coa dose de fantasías que gardaba nos pulmóns. Convertíase nun peixe máis entre a pedra, buscando degoirante e famento o plancton-gaivota que debuxaba espiras ao seu redor.

Por fin só, por fin preparado para sentir...

E de súpeto golpe de auga nos miolos e estoupido de dor nos pulsos. O desexo de ser libre por fin cumprido.

Na soedade o seu corpo queda inerte e ledo para sempre. O sorriso eterno queda debuxado na súa cara.

E ninguén pasa... Ninguén escoita as derradeiras notas que canta...

Por fin feliz... Por fin cadávre!

Resquicios...

2005-06-12T19:19:00.000+01:00

Estes foron días deses nos que te adicas a sacar pedriñas da sola dos teus zapatos. Foron noites de catarse prohibida nas que a única meta era conseguir que o teu corpo non rematara caíndo ao duro chan de pedra.

_Un tolo íspese na parte de abaixo do Avante, un tolo que deixou marcas de beizos no máis agochado daquel avispeiro que resultou ser un niño de serpes_

Finalmente o corpo caiu. Pero docemente e de xeito premeditado.

*Na Biblioteca Xeral ti ensinabasme as costas e eu ría nos meus adentros, pensado na posibilidade de atraparte*

Foron días de dar e recibir explicacións con mil alfinetes cravados na miña caluga. De voltar a sentir mentres nas miñas veas corría xenebra, cervexa e licor-café.

{Ela subía polos portales, eu intentaba unha táctica de adiantamento pola banda da esquerda... Pero todo rematou nunha recaída da miña lumbalxia sentimental}

Pero boeno, tal vez deba descansar un pouco e pensar que a visión de Rostow é aplicable a outros campos da vida, sen perder nunca a súa cualidade de errónea. Tal vez sexa tempo de aplicar medidas proteccionistas no meu corazón e decretar a suba de aranceis no meu peito.

Minutos de soidade

2005-06-09T21:52:00.000+01:00

Hoxe algún morceguiño levouse as miñas verbas nas súas áas.
A pedra antropomórfica que son pouco a pouco vaise erosionando.
Estou pero non estou. O desexo de bailar só diante do espello faise insofrible.
Por favor, fuxide agora que estades a tempo. Non vos acheguedes.
Non quero saúdos nin mans para apretar.Hoxe non.
Hoxe quedamos os meus vermes máis eu enriba desta terra de vagalumes apagados.

Non teño ganas de estudar!

2005-06-07T15:36:00.000+01:00

Na miña cabeza ninguén resposta.
Non hai ninguén aí dentro.

Pecho os libros abertos e quédome coas letras debuxadas naquela rosa que me regalaras.
É hora de queimar verbas...

Que pasará cando no remate das escaleiras xa non haxa ninguén agardando?
Tan só unha porta marrón, pechada con chave, aparece no umbral dos meus beizos.

Quédome co silenzo
e coas ganas de berrar

Quédome contigo
e coas ganas de amar

(aínda que ao final a branca candea nunca chega a alumear, pero si a deixar o seu rastro de brancura polas baldosas do noso bosque sagrado)

Vida

2005-06-06T21:16:00.000+01:00

Santiago Feliú, 1986

Vida, traes entre las manos vivas
la esperanza y un motivo
para que tu sed resulte para todos un camino.

Vida, la guerra tendrá un sentido
de renacimiento y sueños,
sueños que harán del hombre
un humano buen destino.

Vida, te buscamos desde siempre,
y ahora somos toda una razón armada
,desde el alma hasta tu vientre.

Vida, porque es el verdadero trecho
para que tu pecho rompa este cielo gris.

Vida, a la muerte le queda un tiro
y un corazón que defiende
y hace de tus alas grandes
una historia para siempre por el amor.

Vida, vendrás quemando el eco
que quiera tener lo viejo,
que no tuvo nunca manos
ni palabras por tu triunfo.

Vida, los verdaderos hombres
sólo son gigantes brazos
que le nacen a la tierra
y se van a la montaña.

Vida, la montaña está en la sangre,
en tantas calles,
la montaña está pariendo el porvenir
de este planeta.

Vida, este planeta indio y negro y blanco,
poderoso y pobres,
todos al final.

Vida, a la muerte le queda un tiro
y un corazón que defiende
y hace de tus alas grandes
una historia para siempre por el amor...

Vida, a la muerte le queda un tiro
y un corazón que defiende
y hace de tus alas grandes
una historia para siempre por el amor...

Cristal

2005-06-06T18:53:00.000+01:00

Desexo de avanzar... presión no peito...
Ergo os brazos coma crucificado e dou un paso adiante.
Onde estás?
A superficie é fría e eterna. Case semella aire pero non consigo respirar.
O meu alento deixa un ronsel co debuxo duns beizos que forman un corazón.
Desexo de saltar... fronteiras nas pálpebras...
A túa lembranza é o fío dunha navalla que docemente me vai cortando a pel.
E sempre estás aí, debaixo da miña gorxa, almacenando nas túas mans restos da miña hemoglobina.
O sol está xeado esta tarde.
Compostela seméllame o máis frío dos icebergs.
Desexo de voar... lembranza de paxaros...
Unha canción pasa pola miña cabeza e lémbrame que "no hay libertad regalada sino tallada sobre el mármol y la piedra de monumentos llenos de flores y de hiedra".
É hora de avanzar.
É hora de saltar.
É hora de voar.
Na herba atoparedes o meu corpo de plástico.

Hai unha Man Escura que me busca

2005-06-06T18:22:00.000+01:00

Hai unha Man Escura que quere vingarse de min...

(teño medo, ás veces estou seguro de que sempre anda detrás de min, coas súas gadoupas de acibeche agardando a cravarse na miña pel)

Ela levouse todas as miñas bágoas...

(a súa lembranza é a lembranza das espiñas e do fracaso, aquela época na que eu non sabía o que era mentir)

E agora agardo a que entre golpe e golpe que me asesta de cando en vez teña unha posibilidade de coñecer a Vida.

Algún día as sombras do pasado vos pasarán a conta. E xa non teredes cartos para pagar...

Caleidoscopio

2005-06-03T13:55:00.000+01:00

Amarelo, violeda, laranxa... Ela ía vestida de cores e os tintes rosáceos do atardecer ollábana con envexa.

Azul, gris, marrón... El deitábase sobre unha pedra e a súa silueta era unha catedral gótica en ruínas.

As súas peles eran verdes, pero non se coñecían.

As súas paixóns eran douradas, pero eles eran sentimentalmente daltónicos.

"Cando veña a escuridade sei que chegarás para salvarme", soñaba ela, "mentres eu aínda camiñe e os paxaros canten seguirei coa esperanza da túa aparición". E así a saia violeda comezaba a voar entre os talos dos caraveis, contaxiándose de pétalos e aromas, regalando ilusións ás febles avispas que agariman a pel da súa meixela. O ácedo bico é aceptado cun sorriso.
A saia violeda sabe que os bicos doces chegarán algún día. Mentres tanto conténtase coas avispas.

"Quero que todo se afaste de min", pensaba el, "quero que tan só ti quedes ao meu lado, embaixo desta fornecedora chuvia de sangue ". As pedras son duras e frías, o seu desexo de rolar costa abaixo é comparable ao seu desexo de liberación. Esterilidade monótona. Gris e marrón no peito que agardan por que medre unha flor entre as rochas. Pero tan só medra mofo.

A pedra gris sabe que as flores chegarán algún día. Polo de agora, na podremia atopa acougo.

Amarelo, azul, violeda, gris, laranxa, marrón...

A chuvia de sangue segue caíndo e mancha de vermello á saia violeda.

Cousas que debo dizer

2005-06-01T20:43:00.000+01:00

A mesa é branca. Todo no seu redor era branco. As siluetas, os rostros da xente que pasaba eran todos brancos. Eles semellaban dúas letriñas escritas nun papel, un punto e coma... O resto eran sospiros, lenes brisas que facían mover as páxinas do libro e que se levaban todo. As personaxes ían e viñan nese remuíño, había xente que morría, xente que nacía, bebés con fusís nas mans e vellos xogando cos axóuxeres... Pero eles dous ficaban sempre no mesmo sitio, mirándose aos ollos con tan só brancura ao redor. Era eterno, era marabilloso.

Pero tamén era silenzo, era a degoirante agarda por esa pregunta que por fin daría no blanco e deixaría de caír na auga. E as olladas ás veces cansábanse e fuxían por intres intermitentes de luz recorrendo ruínas dos séculos pasados. Mais ao final rematabanse decatando de que ningunha luz se podía comparar coa blancura daquela páxina na que eles estaban inscritos, case coma unhas pingas de tinta máis.

Un abrazo. Ao final todo remata cun abrazo, a partir de entón sempre vén algún sospiro traizoeiro que de súpto ergue as páxinas e os separa. Agora o punto está enriba dun i, e a coma agora marca números decimais. Pero virá outro sospiro que os unirá, e de novo voltará a ser a mesma blancura, os mesmos tiros fallidos, a mesmas olladas, as mesmas viaxes cara atrás. Logo virá o abrazo e logo todo voltará a voar.

O punto é dos que berran cando se vai a coma.

(Perdón polos plaxios que se podan atopar... sobre todo de certa blogueira q ten máis futuro do que pensa niso de escribir. Tamén unha lembranza para o bar de Suso, por transmitirme esa sensación de blancura que agora que estou perjudicaillo me parece tan incrible . Un abrazo a tod@s)

Afectado

2005-05-31T12:49:00.000+01:00

Outra vez só. Coma sempre, é o meu destino. Ninguén voltará aparecer, ninguén voltará a conseguir roubarme un sorriso. É o normal cando baseas todos os teus actos do día naquelas mentiras que che susurrou nunha noite a máis escura das fadas. E o peor é ti criches esas mentiras e todo o mundo que se construiu baixo eses ceos de emoción se deixan devorar pola choiva áceda do tempo e o silenzo. Un rostro novo aparecerá esta noite debuxado na lama dos meus zapatos.

Na miña gaiola de chumbo recollo todos os trastos que deixaches. Deus! Seguro que nunca miraches tanta desorde, tanta miseria pousada nas asbas dunha cama. O tríptico da UPG semella que hoxe cairá por enésima vez, a cunca de viño que sirve coma cinceiro está dando rolos polo chan... E eu quédome coa compaña do fume, agardando tódolos días a que por fin chegue a Apocalipse. O remate de todo. Son a peor das pantasmas, a que máis medo dá. Son a Pantasma sen Bágoas. Non sei por qué pero ultimamente son incapaz de chorar, aínda que o escozor dentro da miña cabeza aínda persiste.

E as veces aparece un intre de luz, pero só é as veces... Un saúdo de súpeto semella unha declaración de amor, pero ti ben sabes que o imaxinas todo, que tes que despertar dunha puta vez... e calas. Tragas a certeza de que non significas nada para ninguén e comezas a recordar esa Man Escura que sabes que anda tras de ti intentando matarte. Sabes que hai alguen empregando a maxia contra ti.

Teño ganas de irme, non sei adonde, a calquera lado con tal de que estea eu só e non mire preto de min a ningún rostro coñecido. Un sitio onde ninguén me conte máis mentiras nin me faga sentir coa ollada que é preferible que me vaia rápido e sen deixar rastros no chan da Faculdade.

Xa vou deixar de dar a vara. Xa estou canso das historias desta cidade. Compostela é a maior mentira de todas, nunca vos fiedes desta cidade. No momento máis inesperado sacará o puñal e atravesaravos por detrás mentres paseades as dúas da mañan pola Quintana perseguindo os sons dunha zanfoña.

Won´t You Die Tonight for Love?

2005-05-29T18:11:00.000+01:00

Era coma camiñar polo corredor da morte. Apresurada pero desexando ser lenta e liberando fantasías dos ollos cegos que o medo pintara na súa cara. A tarde era unha carreira infinita.

-Unha luz apareceu de súpeto. Unha frase. Un sentimento fuxido. A súa ansiedade era tan próxima coma a morte. Era silenzo-

Acaso non o comprendían? Non podía haber luz. Tantas balas forzaron o seu calor que agora tan só podía estar así, deitada na rúa, co seu corpo metálico apoado nun escuro vómito verquido no chan.

-A luz desapareceu. Así, tan súpeta coma a súa aparición. Tal vez sinxelamente fose un cortocircuito na córnea sintética dos seus ollos-

Uns pasos fixeron que erguera a vista. Alí había un home ollándoa dende arriba, con cara de enfado. Facía frío, había un vento xeado que non paraba de facela tremer. Pero porqué ese vento lle semellaba que procedía daquel ser humano. Un novo calafrío recorreu a súa pel artificial.

"Ahá, pode sentir o frío! Perfecto. Isto é un avance. O próximo paso é que sexa capaz de amar." Ese era o soño máis agochado daquel home. Recolleu a silueta metálica do chan e así avanzaron a través das grises rúas ata o laboratorio do profesor. Unha imitación do Sol facía bater os seus raios nas súas caras.

As fuxidas da súa autómata eran cada vez máis frecuentes. El xa non sabía que facer. Por moito que fixera por retela na casa ela nunca recibía o novo día dentro do fogar. O científico xa había tempo que anotara a devoción da súa criatura pola observa de amenceres.

No primeiro día da súa imitación de vida, o profesor leváraa ata o edificio máis alto da cidade, que imitaba na súa forma a unha rosa. Unha ringleira de espiñas permitía trepar polo seu dourado talo, ata chegar ata a vermella corola, dende onde os dous observaron aquela copia holográfica do Solo que lles daba luz. Era precioso. Tódolos teitos das casas comezaban a brilar, algúns incluso botaban luces cara o ceo. Todo se vestía de cores. Amarelo, laranxa, violeda... ata as ruínas que rodeaban a Rosa semellaban diamantes nun campo de flores. Podíase pensar que nunca houbera aquela Guerra que devastara o mundo. Eles alí sentíanse coma insectos, pequenos, insignificantes, pousados enttre os pétalos dunha rosa. El a amaba. El creáraa para amala. Era perfecta...

A Berros

2005-05-29T18:00:00.000+01:00

A berros quero hoxe falar
a berros quero confesarte tantas cousas...
a berro de páxaro,
a berro de flor,
a berro que nos teus oídos
se convirta en raio de Sol.

A berros o mundo pelexa
a berros pídoche un segundo...
a berro de árbore,
a berro de mar
quero que me peches nos teus ollos
e xuntos conxuguemos o verbo amar.

A berros de vento pedimos berros de paz,
a berros de area o Imperio caerá...

Ergue o puño,
reparte entre nós o teu pan,
que a berros de silenzo
a túa Revolución de bicos triunfará!

Confesión Urxente

2005-05-23T17:26:00.000+01:00

Os meus ollso aínda só chegan ata a altura dos teus nocellos. Podo percibir docemente eses fíiños de cores que tes colgados del. Aínda estou na idade de gatear, esa idade na que o mundo resulta ser unha multitude de pernas que pisan e patean ao teu redor. E ti ben sabes, por que tamén nalgún momento pasaches por esa idade, que algunha sempre consigue rematar golpeándote.

É que xa todos estades na idade de berrar, de xulgar, de tomar decisións... de crear. E eu sigo mirando cos meus olliños cada vez máis pequenos as cousas coma se fosen totalmente novas, marabillándome con cada detalle, botando unha risiña tímida cando sei que metín a pata.

Dedícome a observar. Aínda non coñezo tanto este mundo coma para poder miralo dende un pedestal coma vós. Son un bebé ignorante dos males da vida que lle gusta dar voltas polo chan do viveiro, amosando á Lúa un sorriso de xenebra e hachís.

E dentro duns anos todo será igual que sempre, igual que agora. Ás veces penso que cada ano que pasa no canto de medrar fágome un ano máis pequeno... É o que ten que no canto de soñar deixes que os soños se apoderen de ti. Pero sempre queda un anaquiño de esperanza, desa que sempre está pero nunca chega. Así que, vén, quédate esta a noite a soñar comigo e deféndeme desa man escura que o move o meu berce, espanta toda as sombras do pasado e libérame mentres dure a luz das estrelas.

Que se prepare o mundo se esta noite compartes soños comigo.

En el claro de la Luna

2005-05-20T12:17:00.000+01:00

En el claro de la luna
donde quiero ir a jugar,
duerme la Reina Fortuna
que tendrá que madrugar.

Mi guardiana de la suerte,
sueña cercada de flor
que me salvas de la muerte
con fortuna en el amor.

—Sueña, talismán querido,
sueña mi abeja y su edad;
sueña y si, lo he merecido,
sueña mi felicidad.

—Sueña caballos cerreros,
suéñame el viento del sur,
sueña un tiempo de aguaceros
en el valle de la luz.

—Sueña lo que hago y no digo,
sueña en plena libertad,
sueña que hay días en que vivo,
sueña lo que hay que callar.

Entre las luces más bellas
duerme intranquilo mi amor
porque en su sueño de estrellas
mi paso en tierra es dolor.

Mas si yo pudiera hacerle
miel de abeja en vez de sal
a qué tentarle la suerte
que valiera su soñar.

—Suéñeme, pues, cataclismo,
sueñe golpe largo y sed,
sueñe todos los abismos,
que de otra vida no sé.

—Sueñe lo que hago y no digo,
sueñe en plena libertad,
sueñe que hay días en que vivo,
sueñe lo que hay que callar.

—Sueñe la talla del día,
del día del que fui y del que soy
que el de mañana, alma mía,
lo tengo soñado hoy.

Silvio

Indecisión tras unha batalla

2005-05-20T11:11:00.000+01:00

Tal vez sexan as noites, que fan que a miña tristura murche e caia coma unha folla seca ao chan... Tal vez sexa que por un momento consigo esquece-lo silenzo e lembrar que nacín dun útero de berros e multitudes, no que as persoas alumeaban as vereas con ollos iridiscentes.

Nas noites desaparece esa trama de grises que a luz do sol crea polo día. Todo é de cores de súpeto e o desexo de rolar polas rúas abaixo convértese nun feito real e dooroso a veces.

Nunca vistes aos edificios xirar ao redor vosa cunha tola cara de asasino? Nunca quixestes retrasar a chegada da paz simplemente por querer sofrir un pouco máis desa auga emponsoñada que fai medrar espullas no corazón?

Aprendes idiomas por unha noite e deixas de crer na utilidade do esperanto. Recitas poemas e os xeonllos comezan a queixarse e a dobrarse ante a fermosa estatua dunha Venus-Afrodita.

Desexas que un rostro non apareza pero ese rostro aparece cun sorriso de estrelas. Tal vez sexa mellor así. Eu tamén sorrirei que estes son tempos difíciles e fai falla algún tipo de motor para voar.

O cansanzo tórnase en amencer e a Revolución da noite xa nin tan sequera é unha enmenda parcial á Lei de Partidos.

Volta a trama de grises. Os días fanse longos e as presenzas eternas.

Agardando...

2005-05-19T13:11:00.000+01:00

Aparece unha silueta no ourizonte e boto a tremer. O seu corpo é vento frío e leva mil feridas na súa pel. Desaparece e acougo. Por fin un intre de paz. Todo volta á normalidade...

Hoxe a praza do Obradoiro síntese espida sen os nosos corpos deitados sobre a pedra. Unha chispa de mornura aínda quenta aqueles escalóns que outean os dragóns dende as súas fiestras. Tan forte é a chispa que ningunha tormenta conseguiu deixar aínda o seu rastro húmido enriba deles.

Unha pomba pasa e todo é soedá.

Unha formiga póusase na palma da miña man e sorrío. Faime cóxegas. Faime fugazmente feliz.

É certo que eras vento, mais non a favor. É certo que eras a miña barca nesta viaxe polo deserto de pedra de Compostela.

É certo que as anémonas de fume que saen da miña boca emprenderán o voo do exilio contigo.

Cando caia a noite berrarei e serei libre. Mentres tanto adícome, espido sobre as rochas, a agardar...

Dende os suburbios da democracia

2005-05-01T23:04:00.000+01:00

Tan só dúas cousas ainda me fan tremer o corpo: a faciana sorrinte do fascista Fraga Iribarne (debía de estar lembrándose dos vellos tempos) e o agora común sentir de que o lugar natural das mans é detrás da espalda.
De súpeto os cartaces racháranse e nos vimos rodeados de policías que nos "invitaban" a saír. A súa arremetida fora brutal. Os xestos de dor dalgúns compañeiros fixeron que un gatiño negro arañara o meu estómago por dentro. Despois arrastraron con nóse nos levaron cara fóra. Fumos tres os esposados, mais resulta que tan só eu iría a comisaría aquel día. Resulta que o policía que me collera se fixera dano nun dedo na súa brutal carga, e semella ser que iso xa é suficiente para que te imputen o cargo de "atentado". Así vai a democracia, un presidente que non dubida en ordear a´s forzas de seguridade que repriman os actos de protesta e uns mozos que se manifestan pola mala situación do emprego para a mocidade e que son sacados a rastras dunha protesta pacífica e ademáis denunciados por resistencia e cousas así.
A tarde no calabozo foi unha tarde fría, de pintadas no teito e portas desagastadas polos golpes. As reixas que dan aos suburbios do noso "sistema democrático" tiñan colagado na súa pechadura un chaveiro coa efixie do Ché. "Hasta la victoria, siempre", un corpo sen vida (pero con moito espirito aceso) revolveuse baixo as terras de Bolivia. Sentino no meu peito.
As horas daban voltas no meu pola miña columna vertebral. Só. Inocente. Qué fago aquí? Sen cordóns, sen cinto, sen colares... Tan só algunhas verbas de Ánxel Fole no meu peto me daban algo de compaña. Voltas e voltas, só, pinto o meu nome no teito coa pel da laranxa e agora qué? Canto tempo pasou? faise eterno, confundo os minutos coas horas e as horas cos minutos, non existe o tempo, tan só están as paredes e o meu corpo no medio.
Petan na porta, por fin o meu nome. Que hora é? coido que foi o primeiro que preguntei. Sesión de fotos: a dereita, de fronte e agora en diagonal. Acento: gallego. Pelo: Muy Largo. Saio a non declarar.
"Aarón, estamos todos!"
"Vostede non se achegue(porra na man)"
E despois outro breve tempo no que xa case era a miña casa. Ao pouco monto nun furgón e cara aos xulgados rodeado dos sons duns megáfonos que berraban o meu nome. Eran as voces dos meus compañeir@s. Unhas bágoas escorregaron pola miña meixela. Por fin ía camiño cara a liberdade. Nun principio querían reterme toda a noite e que fora a declarar a mañán seguinte ante o xuiz. Pero, menos mal, o sentido común reinou finalmente.
E ao sair do xulgado, voltando outra vez á liberdade, atopei cunha morea de seres celestes que me fixeron comprender que outro mundo é posible. Fontiñas enchérase de flores e de aves, de cantos e de aromas. Un estoupido de bágoas e amocións saltaron ao abrir a porta, abrazos, sorrisos... xa quedara atrás todo (ou alomenos polo momento) e tan só quedaba desfrutar da presenza de tod@s el@s.
MOITÍSIMAS GRAZAS a todos aqueles que me acompañastes este xoves 28 de abril. Nunca na vida me sentín tan fachendoso de algo coma de tod@s vós, compañeir@s e amig@s.
GRAZAS por remexer a vida compostelá por un día e tomar a rúa en contra daqueles que nos queren facer calar. Conseguistes que o peor momento da miña vida se convertise nun dos máis preciosos e inesquecibles. GRAZAS!!!!!!!

Instrucciones para salvar el odio eternamente

2005-04-27T11:21:00.000+01:00

Autor: Ismael Serrano

Si ella se va no la perdones.

Si te deja cultiva bien tu odio.

Nunca seas generoso en olvido,

si ella se va.

Si te deja no digas adiós

o "qué vamos a hacerle",

no pidas perdón.

No repases vuestras fotos

y, mirándole a los ojos,

regálale eterno tu odio.
Si ella se va no trates nunca de entenderla.

Maldice sus pasos.Nunca creas

sus despedidas, sus promesas,

su explicación.

Y provoca llanto y dolor,

que queme su conciencia como el sol,

que el adiós le corte como una cuchilla.

No te confundas ella, es la asesina.
Porque cuando ella se va

alguien la esperará en la esquina.

En otros brazos reirá con otras mentiras

dirá "Te amo, cuánto tiempo

te he estado esperando"

Y te olvidará, todo habrá muerto,

y aquel otoño nunca habrá sido vuestro.

Para qué mentir,

que ella se lleve,

aunque dure poco,

tu odio para siempre.

La mayor parte de las canciones de amor están llenas de mentiras... no todas, yo trato de ser honesto. Pero por lo general se suele decir lo que ella quiere escuchar para seducirla o yo qué sé... claro, que ella no siempre está por la labor de creérselas... eso es lo chungo, claro. Pero quién no ha mentido alguna vez. ¿verdad? Muchas despedidas están llenas de promesas vanas, yo estoy seguro de que en algunas de ellas vosotros habéis mentido.. que sí, no pasa nada estamos entre amigos, buen rollo. Quien no haya mentido, quien esté libre de culpa, que tire la primera piedra, pero que no tire a dar. Sí, porque las despedidas tienen un protocolo que hace necesario mentir para no sentirse culpable o responsable del fracaso que supone que el amor se acabe.

¿Sabéis qué es lo peor del amor cuando se acaba? Que se acaba.

Y aún así nosotros intentamos eludir la culpa y mentimos. Y seguimos mintiendo y somos capaces de ir más allá y decimos "no te preocupes, si yo estaré bien", "yo lo que siempre he querido es que tú seas feliz, además el tío con el que te vas, es un tío de puta madre".

Y bueno, tú y yo sabemos que no es cierto... es un pringao y no van a durar ni dos meses, y más con el carácter que tiene ella. Pero aún así decimos que es un tío que te cagas... o un buen hombre que también jode lo suyo porque no se sabe lo que estás diciendo... ¿buen hombre? ahí hay ritintín ¿verdad?... No digáis nunca de mí que soy un buen hombre por favor, decid que soy un troncazo, enrollao, un pringui de la vida... un buen hombre no.

Y nos estaremos preguntando si la llevará a los mismos sitios a los que te llevaba a ti, si se dirán las mismas mentiras, si se enfadarán por las mismas cosas y lo que es peor, si se reconciliarán de las misma forma. Y te devanas los sesos preguntándonos qué ocurrirá y qué pasará y en fin...

Pero ya está bien, si ella se va, cultivemos el odio, declaremos la guerra, porque, no sé, quizá nos sintamos mejor, aunque yo creo que no, yo creo que como todas las canciones de amor está también está llena de mentiras.

Cuando decimos si ella se va..., lo que queremos decir es que si te vas, que no sea muy lejos ni por mucho tiempo.

Ismael Serrano

Loucura

2005-04-26T23:46:00.000+01:00

Desarmado. Co corpo retorcido. Exiliado... Sometido a un ceo de marróns e de grises que non semella que vaia rematar. Cada vez é máis escuro, e non deixo de pensar que tal vez me gustaria que se avalanzara sobre min. Que me inundara, que conseguira entrar nas miñas veas e alimentar as miñas células coa suave alento dos paxaros. Sería a mellor forma de fuxir, si, fuxir, tan lonxe.

E contigo, sempre contigo. Man enriba de man e flores nos ollos. Sospiro... Sospiro e fumo porque é o único xeito de sentir unha presenza (a do fume).

Agora tan só quero estar xunta ti. Voltar a revolver ese sorriso na tua face. Sentir o tacto das tuas nos meus xeonllos. Escoitar a promesa de que, a pesares destes trebóns, o marabilloso que pouco a pouco foi nacendo quedará.

Loucura. Espirais e espirais na miña fronte, brazos que se estiran, peito que estala. Embaixo dos adoquíns agárdame a praia, mergullareime algun dia de cabeza neles. Infindo mar de pedra de Compostela, eterna marea de gris e duro algodón. Doce baño de granito.

Tan só quero que algun ser celestial me mande un sms que ao abrilo poña esperanza.

O resto, é soedá.

31 anos despois...

2005-04-25T15:08:00.000+01:00

A primavera aquel ano comezara un 25 de abril. Os caraveis decidiron nacer na boca dos fusís e foron as brancas pombas da paz as que ergueron ao pobo e lle devolveron o que era seu.
Amar é combatir.
Dicir o teu nome é o meu xeito de berrar liberdade.
E xa pasado o tempo, o esquenzo pouco a pouco vai apoderandose de nós. Xa apenas lembramos que hai outro xeito de facer as cousas, hai un camiño polo que se pode andar sen deixar rastros de sangue.
E hoxe o mundo pouco a pouco vaise caindo. Iraque é unha ferida mortal, a terra rebosa de cicatrices... Onde quedan aqueles ideais, aqueles tempos...? As solucións hoxe non semellan as mesmas.
Lembrade que somos máis ca un nome escrito nun papel, lembrade que o mundo é voso e ninguén, absolutamente ninguén, pode arrebatarvos a vosa herdanza diviña.
Hai cousas que se deben facer, xa sexa co fío da espada ou emborranchando papeis. A miña espada é hoxe unha flor.

O 25 de abril é (R)evoluçâo

Alfonso Daniel Rodriguez Castelao

2005-04-25T15:06:00.000+01:00

Compañeiro Daniel de vida innumerable /como os astros do ceo i os camiños do mar /na tenebrosa noite da patria inhabitable /témoste no recordo con mao á luz alba.
A ti falo Daniel morto lonxe da terra /es noso i a túa luz alumea a escuridá /que nos deixou a historia de tres anos de guerra /en que os lobos mataron a luz e libertá.
Compañeiro Daniel, as pistolas sonaban /i enloitaron cunetas con sangue loitador /as pistolas sonaban i os panbidos berraban /a terrible victoria do odio e do terror.
E ti fúcheste lonxe predicar no deserto /pra erguerdes un exército que endexamais loitou /e morriches un día sin veres entreaberto /o camiño da volta que a túa alma soñou.
Pro na Patria abatida e do pobo explotado /nacimos nós os fillos da morte e do tristén /percurando furiosos vinganza e novo Estado /unha roxa alborada sin cabo nin comén.
I a ti bo compañeiro que o furacán aleibe /matou desesperado na outra banda do mar /prometémosche a terra dunha Galicia ceibe /pra enterra- los teus ósos onde teñen que estar.
(Darío Xohán Cabana).

Ribeira, 17 de Abril de 2005

2005-04-25T14:26:00.000+01:00

"Trae una estrella en la frente

y una puesta de luna en cada mano"

Recorro os lugares de sempre pero hoxe semellan diferentes...

(luar...

calafríos...

quedas ollando para a lúa...

e de súpeto estás namorado!)

Síntome coma un imbécil baixo a túa ollada, sementas na terra esperanza coas túas bágoas. E eu mirandote, coma se non pasara nada. Que me pasa? Que é o que está dentro de min e me ten atrapado nesta espira de indiferenza.

Estou no meu caparazón. Petade se queredes pasar, pero aviso de que hoxe non estou para ninguén. Tan só para ti, un pequeno cervo que quere ter ás pero que ten medo de aprender a voar.

Hoxe quedo no meu caparazón, tantos compañeiros me abandoaron, índose para as distancias iñotas do espazo e do tempo que agora ata eu teño medo de min mesmo. Cando me tocará?

(medo)

(frío)

(desacougo)

(lembranzas)

(funerais)

(suicidios)

(loita)

(derrota)

Hoxe dentro do meu caparazón gardo unha bandeira rota. É vermella coma o sangue e ten a mesma estrela que ti gardas na tua fronte.

É momento de gardar silenzo. Un loitador caiu esta noite.

Berros ao atardecer

2005-04-21T15:00:00.000+01:00

Un disparo. Violento golpe na sen (pensades que todo se vai co vento, pero hoxe deixades aquí semente de vencer!). Un corpo cae sen vida pero ningún eco da caída consegue chegar ata nós.
Silenzo. Silenzo no envelenado ventre do mundo. O líquido amniótico do que beberán os nenos do futuro reparte morte nas súas células.
Chegou a fin da historia.
No escuro seguimos, encarrapuchados e reuníndonos baixo o símbolo da liberdade, facendo a revolución coas risas que non conseguides arrebatarnos.
Vémonos no cabo da espiral, compañeiros!!

Un home agarda no deserto...

2005-04-20T11:32:00.000+01:00

"La arena de los relojes hizo crecer el desierto..."

Xa non chegan rumores, xa non se escoita á escume facer tremer os muros da miña casa. Estou aqui, na aula de informática, mentres que aí fóra chove e chove e chove. Semella que hai un deserto eterno entre as paredes desta facultade. O chan convértese en area de reloxos que crebaron, como dicía a canción. O tempo estalou esta mañan e ainda chega ata aqui o seu ronsel.

A realidade era un fráxil cristal, tanto que tan só bastaba o teu tenue alento para rachalo. As mentiras comezaron a bailar ao redor coma as cores nun calidoscopio (agora unha mentira verde, agora unha azul...), eu ficaba calado e deixábame levar, rindo coa risa dos tolos,ollando coa ollada dos mortos... O pasado, o presente, o futuro. Todo se xuntou nun momento, os teus dedos de súpeto foron puñais e eu deixei de crer no mito do empirismo.

A túa historia...

E a miña...

O teu corpo de cacto resalta no horizonte. O vento enfurécese e comezo a respirar area. Pouco a pouco, vai asfixiándome. Entran os meus derradeiros soños polo meu naris.

Un home agarda no deserto a que lle pintes de cores o ceo, a que lle borres as nubes escuras da súa pel...

A devolver a liberdade a aqueles que xa non teñen nin pan.

Encontro na porta de Zara

2005-04-19T23:11:00.000+01:00

Levabas algo no peito.Non sei se eran dúas rosas ou dúas maragaridas que che escapaban.Aromas... calor que se agochaba no meu profundo interior, oculto entre o fume de tantas presenzas pasadas.E ao redor, mil lúas que deciden botar a andar propulsadas por motores de galosina, corais no chan que se desfán. Chove, e eu desfágome na chuvia coma nun café o azucre, coma un caramelo na túa boca. E segue aí o teu peito. "Que gardas ai?", pregunto mudo na túa próxima distancia. Non me atrevo a mover os beizos, silenciosa ti tamén calabas (a ollada revirada).Debo irme, o mundo chámame. O meu estómago dá voltas, precisa menciñas.Non miras como me vou, tampouco miraches nunca como cheguei. Un baleiro vaise, un baleiro que quere encherse con aromas. "Que gardas aí?". "Gardo as esperanzas, a fonte da que máis queres beber ti".

Se atopa unha muller con escote na porta do Zara de Praza da Galiza, por favor descubra o sombreiro se resulta que é unha rapaza morena, de chaqueta oscura e pantalóns negros e morados. Acabará vostede de ver a unha das mellores repartidoras de flores da cidade.

Ola, que tal?

2005-04-19T11:53:00.000+01:00

Benvidos a esta aventura! Pasen e póñanse cómodos, que nesta bitácora terán collida todos. Hoxe pode abrirse un novo mundo, hoxe (ti que me les) podes erguer unha man e deter o movemento da Terra. Convéncete. Na túa forza está toda a forza de milleiros de persoas que loitan por liberarse. É tan só un paso máis e xa está. Dicía un proverbio: "quieres ver el mundo, mira está debajo de tus pies". O problema é que mentres estás sentado non miras os teus pes, entón non miras o mundo. Ergámonos, non é tan difícil... pero por agora só vos pido que me acompañedes nesta viaxe ata a fin a imaxinación, prométovos un mundo de cores e ilusións, onde voar con so mover a cabeza dun lado a outro mentres o pelo se torna nunha doce ánima celeste.
Won´t you die tonight for love?
Baby, join me in death...